Η καθημερινότητα και οι δυσκολίες της εποχής φανερώνουν ότι κάθε άνθρωπος κρύβει έναν "μικρό" Χριστό μέσα του

Και ενώ δεκάδες πιστοί συρρέουν στους Ναούς της Πάτρας για να προσκυνήσουν με ευλάβεια τον Εσταυρωμένο, ταυτόχρονα δεκάδες επαίτες υπάρχουν έξω από τις Εκκλησίες, ζητιανεύοντας ένα ευρώ. Οι πιστοί, φεύγοντας από τους Ναούς, αλλάζουνε ρόλο.

Κατεβαίνοντας στην Πάτρα για να κάνουν τα ψώνια τους γίνονται καταναλωτές, δίνοντας το κουτσουρεμένο μισθό τους ή κάποιο επίδομα της πείνας που ενδεχομένως να  λαμβάνουν από το κράτος,  για να κάνουν κάποια απαραίτητα ψώνια. Μόνο απαραίτητα.

Οι επαίτες, ωστόσο, δεν αλλάζουνε ρόλο, πηγαίνοντας στο κέντρο της πόλης.  Μια γυναίκα με ένα μωρό στο χέρι. Μία γιαγιά γονατιστή, πεσμένη μπρούμυτα. Δεκάδες μικρά παιδάκια να ζητιανεύουν στους δρόμους και άλλοι πάλι πιο μεγαλωμένοι ευχόμενοι καλό Πάσχα, να απλώνουν το χέρι εκλιπαρώντας για ένα κέρμα.


Ούτε οι πιστοί, ούτε οι καταναλωτές δεν ανταποκρίνονται στις εκκλήσεις των επαιτών γιατί απλά: Δεν έχουν.  Εικόνες αντιθέσεων που συνδυασμένες μεταξύ τους βγάζουν στο ίδιο σκηνικό. Σε ένα σκηνικό φτώχειας και εξαθλίωσης ενός λαού που κάθε μέρα σταυρώνεται και ελπίζει σε μία Ανάσταση. Ελπίζει, πιστεύει όμως σε αυτήν;

Το σίγουρο είναι ότι ο σύγχρονος άνθρωπος ζει το δικό του δράμα, το δικό του Γολγοθά, τον δικό του αγώνα καθημερινά από το πρωί που σηκώνεται μέχρι το βράδυ που πέφτει για ύπνο. Είναι αυτό που έγραφε ο Νίκος Καζαντζάκης και επιβεβαιώνεται πλέον: Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του έναν μικρό Χριστό…